Hier volgt een link naar Google Video voor een liedpresentatie. "I Am A Child Of God", gezongen door Gladys Knight & the Saints Unified Voices. Ik heb dit gemaakt voor een belijdenisdienst in 2006.

http://video.google.nl/videoplay?docid=-9085329271513745228&hl=nl

Veel kijk- en luisterplezier.

Groetjes, Nico

Het is een tijd rustig geweest op mijn weblog. Te rustig. Ik merk dat ondanks mijn zeer drukke baan, ik regelmatig dingen heb die ik wil kunnen delen.

Het is niet meer mijn bedoeling om zoals eerst vrijwel iedere dag iets op de weblog te schrijven. Als dat wel gebeurt, dan is dat gewoon een tijdelijke verrassing. :-)

Dus, welkom bij mijn doorstart!

Groetjes,

Nico

Na ruim twee jaar, en vele verhalen op deze weblog, merk ik dat de fut er uit is. Er gebeuren de laatste tijd zoveel dingen, o.a. op mijn werk, dat ik doodop thuis kom en dan ook geen energie meer heb om stukken op de weblogs te zetten. Ik ben strijdlustig en optimistisch, maar op dit moment niet in staat deze energie om te zetten naar het maken of vertalen van allerlei artikelen.

De artikelen die ik tot nu toe heb geplaatst worden mogelijk als bundel uitgegeven. E.e.a. is al grondig gecorrigeerd (mijn Nederlands is immers niet 100%) en ligt nu als manuscript bij een uitgever. Mocht het worden gepubliceerd, dan laat ik dat zeker even weten.

En de toekomst...

Ik weet niet hoe het zal gaan als ik een nieuwe baan heb gevonden. Een nieuwe baan en mogelijk ook de publicatie van mijn boeken (er is nog een manuscript dat nu wordt gecorrigeerd over een religieuze stroming dat o.a. in Nederland werkzaam is) zullen wellicht nieuwe energie geven. Het kan zijn dat e.e.a. ook in een andere vorm verder kan gaan, meerdere vaste schrijvers i.p.v. ééntje. Dat zal de tijd uitwijzen.

Het bundel met weblog artikelen is mede dankzij jullie, de lezers van mijn weblogs, tot stand gekomen. Doordat jullie van tijd tot tijd reageerden was ik gemotiveerd om verder te gaan. Dank je wel! Dat ik nu (even?) stop heeft dan ook niets met jullie te maken.

Nico Zwaneveld

Een bejaarde vrouw besloot om haar testament op orde te krijgen en ging daarvoor ook langs bij haar predikant.

Ze vroeg de predikant of hij behulpzaam wilde zijn bij het uitvoeren van twee wensen. Ten eerste wilde ze worden gecremeerd. Ten tweede wilde ze dat haar as zou worden verspreid in het winkelcentrum.

“In het winkelcentrum?” vroeg de predikant. “Waarom daar?”

“Nou”, zei de bejaarde vrouw. “Dan weet ik in ieder geval dat mijn dochters twee keer per week langs zullen komen.”

Een protestant verhuisde naar een strenge katholieke wijk. Naar katholiek gebruik aten de buurtbewoners geen rood vlees op vrijdag. Dus toen hun nieuwe buur vrijdagavond een sappig biefstukje op de barbecue legde, geneerden ze zich vreselijk. Ze vonden het zo erg dat ze met hem gingen praten. Na lang discussiëren beloofde de man dat hij katholiek zou worden.

Die zondag ging hij naar de priester die hem besprenkelde met wijwater en zei: “U bent geboren als protestant. U bent opgevoed als protestant. Maar nu bent u katholiek.”

Toen de buren de vrijdag erop aan de vis zaten, werden ze opgeschrikt door de geur van vlees, afkomstig van het huis naast hen. Ze gingen praten met de nieuwe katholiek, want hij wist dat hij geen rundvlees hoorde te eten op vrijdag. Toen ze hem zagen, stond hij net een biefstuk te besprenkelen terwijl hij zei: “U bent geboren als een koe. U bent opgevoed als een koe. Maar nu bent u een vis.”

Onbekend

een gedicht
29 maart 2005

In het programma van de EO wordt een gast gevraagd een brief aan God te schrijven. Maar ik weet niet hoe ik 'm moet adresseren. Dit is wat ik wou zeggen:

't Is nacht, het is helder, en melkwit van sterren.
Ik staar in 't heelal, onbegrijpelijk wijd.
Je wordt een beetje niet goed van dat verre.
Je raakt je gevoel voor beheersbaarheid kwijt.
Als 't goed is beleef je nu iets als religie.
Een Schepper, die 't allemaal zo heeft bedoeld.
Je krijgt nu een visioen, of een visie.
't Is vreemd dat dat toch bij mij niet zo voelt.
De priester probeert een mystieke verklaring.
De prediker profeteert openbaring.
De Mohammedaan vindt geloof in zijn lot.
Allemaal zijn ze bezig met God.

De zeis van de dood heeft weer cru toegeslagen.
Het kind van de buurman, amper tien jaar.
Je zit je dan toch verstomd af te vragen:
Hoe zit dat nou met Gods liefde voor haar?
Of is er dan zonde in dansende kinderen?
``God houdt van Zijn schepselen'', hing boven haar bed.
Almachtige, kon U dat nou niet verhinderen?
Of wilde U niet? Dat gaat boven mijn pet.
De zondige monnik bidt zich te pletter.
De havenarbeider vloekt als een ketter.
De schrijver ontleedt en beschimpt en bespot.
Allemaal zijn ze bezig met God.

"Kijk naar de natuur'', wordt me vaak aangeraden.
Zo prachtig, daar staat je verstand toch bij stil.
Zo logisch, zo boordevol kunstige daden.
En overeenkomstig Zijn heilige wil.
Dan zie ik de tijgers, de slangen, de gieren.
Dan zie ik de giftand, de klauw, en de beet.
Dan hoor ik de doodskreet van hulpeloze dieren.
't Is knap hoor. Maar waarom moet het zo wreed?
Natuurminnaars kunnen 't zo prachtig vertellen.
Het schrijvertje ook, van Guido Gezelle.
De schepping, 't komt zeer uitvoerig aan bod.
Allemaal zijn ze bezig met God.

Voor iedereen die 't kan doorgronden, chapeau!
Ik weet niets, begrijp niets; laat dat maar zo.

Jan Terlouw
(www.eo.nl)

Op school zit een jongentje van 9 onrustig aan zijn tafeltje te werken, als plotseling de voorkant van zijn broek nat wordt en een plasje op de grond verschijnt. De jongen kan wel door de grond zakken en zijn hart klopt als een bezetene. Hij denkt: “Oh, als de andere jongens het maar niet in de gaten krijgen! Ze zullen me er mee blijven pesten... en als de meisjes het weten, dan zullen ze niet meer met me willen praten... Wat moet ik nou doen?”

Terwijl hij daar zat, met zijn hoofd voorovergebogen, doet hij een schietgebedje: “Heer, dit is een noodgeval! Ik heb Uw hulp nodig! Als de anderen hier achterkomen, ben ik er geweest!” Hij kijkt weer voor zich en ziet hoe de lerares naar hem kijkt en zijn kant uit loopt, met een blik in haar ogen die zegt dat ze weet wat er is gebeurd!

Terwijl de lerares naar hem toekomt, loopt Susan (een klasgenootje) langs met een vissenkom vol water. Ze struikelt en de vissenkom wordt op zijn schoot geleegd. Hij doet net alsof hij boos is, maar in zijn hart kan hij het wel uitschreeuwen: “Heer, Ik ben gered!”

In plaats van het mikpunt te zijn van spot, heeft iedereen toch wel medelijden met hem. De lerares neemt hem mee naar de leerkrachtenkamer en geeft hem een gymbroekje die hij kan dragen terwijl zijn broek droogt. Als hij terug in de klas komt, zijn de andere kinderen bezig de rommel rondom zijn tafeltje op te ruimen. Dit medeleven is geweldig!

Zoals het in het leven gaat, is de spot die eigenlijk voor hem zou zijn bedoeld, gericht op Susan. Zij probeerde nog om wat te helpen, maar ze kreeg duidelijk te horen dat ze beter weg kon gaan: “Je hebt al genoeg gedaan, kluns!” Terwijl de dag vorderde, werd het medeleven steeds beter en de spot steeds erger.

Aan het eind van de dag liepen ze naar de fietsenstalling. De jongen ging naast Susan lopen en fluisterde: “Dat heb je expres gedaan, of niet?”

Susan fluisterde terug: “Het is mij ook eens overkomen.”

Ik klaagde steeds over de enorme bedragen die ik jaarlijks kwijt was aan de fiscus, totdat een belastingadviseur mij een gegarandeerde constructie aanreikte om mijn inkomstenbelasting met 50% te verlagen. Misschien is dit iets waar u voor wilt kiezen?

Het jaarlijkse ritueel begon terwijl ik alle stukken bij elkaar zocht voor mijn belastingaangifte. Ik mopperde (zoals velen van ons) over de gigantische bedragen die ik kwijt was aan de fiscus, en baalde dat ik voor steeds minder aftrekposten in aanmerking kwam. Het kon mij niet schelen waar al het geld voor werd gebruikt. Het enige dat mij interesseerde is dat als ik alles bij elkaar optelde, ik veel geld kwijt was.

Daar zat ik dan, mopperend en klagend bij mijn belastingadviseur met een map vol opgaven, bonnen en kopieën van oude aangiften. Ik zag het als een sport om zoveel mogelijk stukken te verzamelen waarmee ik allerlei aftrekposten zou kunnen rechtvaardigen, maar elk jaar wist de overheid weer iets te veranderen waardoor ik minder kon aftrekken.

Ik ging maar door met klagen terwijl mijn belastingadviseur bezig was mijn cijfers te verwerken.

“Ik weet een manier om je inkomstenbelasting direct te halveren!”, zei hij.

Ik was gelijk stil en allerlei vragen gingen in een sneltreintempo door mijn hoofd. “Halveren? Weet je hoeveel geld dat me scheelt? Welk aftrekpost heb ik over het hoofd gezien? Is het legaal?” Ik zat met gespitste oren rechtop in mijn stoel, mijn volledige aandacht gericht op mijn adviseur.

“Hoe?” vroeg ik hem opgewonden.

“Heel eenvoudig. Halveer je salaris!”, antwoordde hij.

Het is ondertussen al weer een aantal jaren geleden, maar hij onderwees me toen een les dat ik nooit meer zal vergeten.

We klagen als we plotseling te kort komen en we klagen als we met teveel worden gezegend. Het komt erop neer dat er altijd iets te klagen is en er zal altijd iets is waarvoor we dankbaar mogen zijn.

Het is ons eigen keuze.

Ik kan nu gelukkig zijn om de reden dat ik veel belasting betaal!

Een paar maanden voor mijn geboorte, ontmoette mijn vader een vreemdeling die pas in onze stad was aangekomen. Vanaf het begin was mijn vader gefascineerd met deze betoverende nieuwkomer en het duurde niet lang voordat de vreemdeling werd uitgenodigd om bij ons in huis te komen wonen. De vreemdeling werd snel in het gezin opgenomen en hij was er toen ik een paar maanden later op de wereld kwam.

Tijdens mijn jeugd heb ik me nooit afgevraagd of hij eigenlijk wel bij ons in huis hoorde te zijn. Mijn moeder onderwees me om van het Woord van God te houden, en mijn vader onderwees me om het Woord te gehoorzamen, maar de vreemdeling was een kei in het vertellen van verhaaltjes. Hij kon de meest fascinerende verhalen in elkaar zetten. De avonturen, de geheimen en de komedies waren dagelijks het onderwerp van gesprek. Hij kon elke avond weer het hele gezin uren achtereen boeien.

Hij was niet zomaar een vriend des huizes, hij was bevriend met ons allemaal. Hij nam ons geregeld mee naar belangrijke voetbalwedstrijden. Hij moedigde ons steeds aan om allerlei films te bekijken en hij zorgde er zelfs voor dat we een aantal heuse filmsterren konden ontmoeten.

De vreemdeling zat nooit om woorden verlegen en had altijd een verhaaltje klaar. Vader trok zich er weinig van aan, maar soms zou moeder stilletjes weggaan terwijl de rest van het gezin zich mee liet slepen met één van zijn vele verhalen over afgelegen plaatsen. Moeder ging dan naar haar slaapkamer om in haar Bijbel te lezen en te bidden. Ik vraag me wel eens af of ze God ooit heeft gevraagd of de vreemdeling weg zou kunnen gaan.

Het was een vreemde situatie bij ons thuis. Vader leidde het gezin met strenge morele overtuigingen, maar de vreemdeling trok zich daar nooit wat van aan. Niemand mocht bij ons in huis vloeken, zelfs vrienden en andere volwassenen die bij ons op bezoek kwamen, maar onze oude gast uitte regelmatig woorden waar wij van gingen blozen. Voor zover ik weet is de vreemdeling daar nooit over aangesproken.

Mijn vader had een afkeer van alcohol. Er kwam geen druppel alcohol in huis, zelfs niet om het koken, maar de vreemdeling vond het nodig om ons aan allerlei genoegens van het leven bloot te stellen. Hij bood ons bier en andere alcoholische dranken aan. Sigaretten deed hij overkomen als lekker en hij maakte het ons duidelijk dat ‘echte mannen’ sigaren roken. Hij sprak vrij (veel te vrij) over seks. Zijn commentaren over seks lieten weinig ruimte over aan de verbeelding, soms waren ze suggestief of dubbelzinnig en meestal brachten ze ons in verlegenheid. Ik weet dat mijn eerste gedachten over man/vrouw relaties behoorlijk door de vreemdeling waren vertekend.

Als ik zo terugkijk, dan geloof ik het een Godswonder is dat de vreemdeling ons niet verder heeft kunnen beïnvloeden. Hij verlegde telkens weer de normen en waarden die mijn ouders onderwezen, maar hij werd zelden berispt en is nooit gevraagd om weg te gaan.

Het is nu ruim dertig jaar geleden dat de vreemdeling bij ons in huis kwam. Maar als tegenwoordig bij mijn ouders op bezoek kom, dan zie ik hem nog steeds in zijn hoekje zitten, wachtend tot er iemand langs komt om te luisteren en te kijken naar de plaatjes die hij zo mooi kan tekenen.

Zijn naam?

Wij noemden hem TV.

De beste en allermooiste dingen in de wereld kun je niet zien of aanraken... maar je voelt ze in je hart.

Helen Keller

Achtergrond informatie:

Helen Keller werd geboren in Tuscumbia, Alabama (USA) op 27 juni 1880 en overleed in Westport, Connecticut (USA) op 1 juni 1968. Helen Keller was een bijzonder taalkundige.

Toen zij 19 maanden oud was, werd zij ten gevolge van een hersenvliesontsteking doof en blind. Toch wist zij gebarentaal én braille te leren, en als eerste doofblinde een middelbare schoolopleiding te voltooien. In 1904 promoveerde zij in Boston cum laude in de taalwetenschap. Zij schreef talrijke boeken, waarvonder haar autobiografie "The Story of My Life", aanvankelijk in afleveringen gepubliceerd in het "Ladies' Home Journal". Dankzij het verfilmde toneelstuk “The miracle worker” werd zij wereldberoemd. Tijdens haar leven hield zij over de gehele wereld talrijke lezingen over het onderwijs aan blinden en doofstommen. Zij beheerste zeven talen en bezat verscheidene eredoctoraten.